سبک ششم: عبدالباسط محمد عبدالصمد(1927-1988 م)

او را باید مهم ترین قاری جهان اسلام از نظر شهرت و وسعت دامنه نفوذ صوت در جهان دانست؛ زیرا صدای هیچ قاری دیگری به اندازه او در بلاد اسلامی و در میان عموم مسلمانان جهان از شهرت و محبوبیت برخوردار نیست. درواقع همین صدا همراه با نفس طولانی و استفاده از آهنگ های ممتد -اما ساده- موجب جذب و گرایش هر شنونده ای می شود. شاید بتوان او را از حیث تاثیرگذاری صوت و لحن، نقطه مقابل مرحوم مصطفی اسماعیل دانست؛ زیرا آن چنان که پیش تر گفتیم تاثیر لحن وی بیشتر از صوت اوست، اما در مورد مرحوم عبدالباسط، قضیه کاملا برعکس است. به همین دلیل، فراوان دیده شده است که قاریان مقلد عبدالباسط که از خصوصیات صوتی مشابه او برخوردار نیستند تاثیر گذاری چندانی بر خاطب ندارند.

تحلیل تلاوت :

 1-صدای او در محدوده اصوات متوسط -BARITON با ارتفاعی کم تر از دو اکتاو (درحدود 12 درجه) می باشد که از قوت، تحریر و انعطاف پذیری متوسط برخوردار است. اما بارزترین ویژگی صوتی او طنین خاص، ملکوتی و کم نظیری است که موجب جذب شیفتگان فراوانی در جهان گردیده است.
 2-هماهنگی صوت، نفس و لحن در تلاوت ایشان به شکلی کاملا مطلوب وجود دارد و موجب آن شده که نگرش و تلقی کاملا تازه ای نسبت به تلاوت قرآن کریم در بلاد اسلامی ایجاد گردد.
 3-خصوصیات لحنی ایشان را می توان این گونه برشمرد:
 -دنبال کرن خط سیر لحنی ساده و کم نوسان در ارائه مقامات که در پاره ای موارد منجر به نقص نغمه گردیده است؛
 -عدم بهره گیری از همه مقامات در تلاوت یا استفاده بسیار اندک از برخی آن ها همچون نهاوند و سیکا؛
 -تاکید بر استفاده بیشتر از ظرفیت های لحنی مقام هایی چون راست و جهارکا برای بیان آیات الهی؛
 -عدم استفاده از جوابات (جواب جواب اصطلاحی) در کلیه مقام ها ونسز درجه غماز در مقام هایی چون حجاز؛
 -عدم کاربرد صعودها و نزول های یک نغمه یا مقام در یک ردیف تلاوت.

 از تلاوت های برجسته و مهم ایشان، تلاوت سوره هایی چون قصارالسور (تکویر، شمس و حمد)، مریم، یوسف، مائده، حج، ابراهیم ، فجر و حشر می باشد.

/ 0 نظر / 48 بازدید