سبک پنجم:مجمد صدیق منشاوی(1969-1920م.)

 این قاری بزرگ و مشهور جهان اسلام-با وجود عمری کوتاه- تاثیری بسیار عمیق از خود بر جای گذارد. با این که شیوه تلاوتش منحصر به وی نبوده و به طور موروثیدر خانواده قاری پرور آنان مورد استفاده قرار گرفته است اما به سبب آن که این شیوه توسط وی به اوج شکوفایی و بلوغ لحنی رسیده و به جهانیان معرفی گردیده او را نماینده اصلی این سبک به حساب می آوریم؛ چرا که به رغم آن که پیش از او مرحوم پدرش و هم زمان با وی برادر کوچک تر و برخی از اعضای خانواده ی ایشان از چنین سبکی بهرهبرده اند اما بی تردید این قاری برجسته، هنر و ذوق افزون تری در باز پروری و رشد این سبک از خود بروز داده و این شیوه را درطول زندگی قرآنی خود به نقطه کمال رسانیده است.

  تحلیل تلاوت:
 ١-زیبایی و گیرایی طنین صدای او را می توان مهم ترین عنصر صوت وی دانست که توانسته است طرفداران فراوانی را به خود جذب نماید. وی صدایی شفاف، حزن آور، دارای بم و زیر مناسب، تحریر پذیر و بسیار منعطف دارد که دارای ارتفاعی در حدود چهارده درجه صوتی دارد.
 ٢-به طور کلی، طنین صدا و شیوه به کارگیری لحن ها ونغمات توسطایشان به گونه ای است که عبارت فاقرءوه بالحزن از حدیثی مشهور را در یاد انسان تداعی می کند و این حزن ذاتی نمایان در طول تلاوت ایشان را شاید در هیچ تلاوت دیگری تا این حد نتوان یافت.
 ٣-خصوصیات لحنی او را می توان چنین بیان کرد:
 -پیروی از خط سیری لحنی مشخص و کم نوسان در طول تلاوت؛
 -استفاده از تمایمی مقامات اصلی عربی و نیز برخی از مقامات فرعی نظیر حجازکار و عراق در تلاوت؛
 -عدم استفاده از پرده های اوج یا جواب (جواب جواب اصطلاحی) در اجرای مقامات مختلف؛
 -استفاده نادر از  شیوه ترکیب مقام ها در تلاوت که از جمله آن می توان به ترکیب رست اشاره نمود؛
 -صعودها و نزول ها معمولا در ردیف های لحنی مجزا -به سان شیوه عبالباسط- انجام می شود، اما در پاره ای موارد از این امر عدول کرده است؛
 -معمولا فقلات تلاوت او در ردیف هایی که پس از مقدمه تلاوت مورد استفاده قرار می گیرد همراه با تحریر و در همان پرده توسط یا اوج بدون بازگشت به درجه اصلی (استقرار) صوت است.

 از معروف ترین آثار بر جای مانده از ایشان تلاوت سوره های روم، ضحی، انشراح، حجر، بقره، توبه، یوسف، ق، انفطار، فجر، بلد، شعرائ، لقمان، زخرف و دخان را می توان نام برد.

/ 0 نظر / 31 بازدید